॥ श्रीहरिः ॥
श्लोक PRE.6.86
प्रह्रादस्तालधारी तरलगतितया चोद्धवः कांस्यधारी✎ 985
वीणाधारी सुरर्षिः स्वरकुशलतया रागकर्तार्जुनोऽभूत् ।
इन्द्रोऽवादीन्मृदङ्गं जयजयसुकराः कीर्तने ते कुमारा
यत्राग्रे भाववक्ता सरसरचनया व्यासपुत्रो बभूव॥ ८६
prahrādastāladhārī taralagatitayā coddhavaḥ kāṃsyadhārī
vīṇādhārī surarṣiḥ svarakuśalatayā rāgakartārjuno'bhūt |
indro'vādīnmṛdaṅgaṃ jayajayasukarāḥ kīrtane te kumārā
yatrāgre bhāvavaktā sarasaracanayā vyāsaputro babhūva|| 86
अर्थ
कीर्तन आरम्भ हुआ। प्रह्लादजी तो चंचलगति (फुर्तीले) होनेके कारण करताल बजाने लगे, उद्धवजीने झाँझें उठा लीं, देवर्षि नारद वीणाकी ध्वनि करने लगे, स्वर-विज्ञान (गान-विद्या)-में कुशल होनेके कारण अर्जुन राग अलापने लगे, इन्द्रने मृदंग बजाना आरम्भ किया, सनकादि बीच-बीचमें जयघोष करने लगे और इन सबके आगे शुकदेवजी तरह-तरहकी सरस अंगभंगी करके भाव बताने लगे॥ ८६॥